Wandelen deel I: little Adam's peak

De meiden moesten er aan geloven: wandelen. Niet hun grote hobby. Het idee was vroeg vertrekken om de chinezen voor te zijn, maar met vijf man de deur uitkomen, gaat altijd traag. "Waar is de zonnebrand", " moet ik mijn bergschoenen aan ?" En andere vragen waarbij  ik dan weer hardop verzucht dat ze dat nu toch echt onderhand zelf moeten kunnen bedenken. Het zijn ook zelfredzame meiden maar in de buurt van ouders  dan weten ze het even niet. Op crakers en een banaantje begonnen we te lopen eerst door het dorp en daarna door de theeplantages die heel fris ruiken. En het zonnetje maakte de uitzichten groen en mooi. 

Aan de voet van Little Adam's peak begon de trap omhoog naar boven en nadat we een koe hadden weggejaagd voor Bodil die nog steeds niet van loslopende dieren houdt, waren we in een mopper en een zweetdruppel boven. 

Mooie uitzichten over de bergen en het dure resort met nog tot daar aan toe een zwembad maar ongelofelijk ook een eigen helicopterlandingsplaats. Backpacken is ook niet meer wat het geweest is.

Ondertussen ontpopt Dagmar zich als fotograaf.

We waren niet alleen op little Adam's peak. Het is de wandeling volgens het reisboekje.

 De toeristen keken ongemakkelijk toen ik ze op de foto zet terwijl zij van alles en iedereen foto's maken. Misschien had ik ze 40 rupees moeten toestoppen. Op de vlotte terugweg kwamen we de chinezen tegen en dat zijn wel de nieuwe Amerikanen velen gekleed in broek van olifantenstof die hier als souvenir verkocht wordt,

gekke hoedjes en altijd gewapend met selfiestick zodat ze altijd met foto van zichzelf  thuis kunnen bewijzen dat ze little A'dam peak beklommen hebben. Mijn moeder zou nu zeggen dat doe jij toch ook met deze blog?