Meer afzien, meer strand

Pasakkuddah beach snel verlaten en met tuktuk naar de juiste kruising voor de snelle bus naar Trincomalee. Take away ontbijt in de bus dacht ik maar Dagmar vond dat te lang duren en viel zo stijf als een plank flauw in Remko's armen onder het oog van het halve dorp en de bus die net aankwam. En nee we hebben hier geen foto van. We schrokken best even hoe kort het ook duurde. En Dagmar bleef het zwaar hebben deze dag. In de hobbelende bus voelde ze zich steeds minder fit worden, maar uitstappen in de middel of nowhere was geen optie dus werd het overgeven uit het raam en dan beetje oppassen dat er niet net iemand aan kwam. Wel veel zorgzame mensen die het te doen hadden met haar. "Tired?" 

Aangekomen bij het busstation waar ik de 38 graden niet meer kon wegpoetsen met het verhaal dat het op busstations altijd warm is. De tuktukchauffeurs drongen zich op dus er was commissie te verdienen. En toen we erin zaten eerst nog even tanken want de klant is binnen. In Uppaveli werden we kriskras door de straatjes gecrost maar overal waren de guesthouses voel. Tot nu toe ging het zo soepel dat ik een lange neus trok naar alle controlfreaks die alles al vooraf geboekt hebben maar wie het laatst lacht... Er stonden geen bordjes met 'complet' maar dat was wel het gevoel en dat met drie kinderen die backpacken best spannend of in ieder geval onzeker gedoe vinden.  Dus op de bonnefooi moet je dan genoegen nemen met een kleine kamer met gedeelde badkamer.  Bleek het ook nog viezig te zijn. En de douche was kapot, dat was alleen een straal waar Dagmar met hulp van Hannah die de moed er in hield, zich kon schoonspoelen. En hier was ik erg blij dat ik het kleine opvouwbare wasbakje mee had die bij het kamperen fungeert voor slabak en we hier wasjes in doen. Spijt dat we al vooruit betaald hadden voor drie nachten. Wel dicht bij het tropische strand  met golven en gezellige restaurantjes waar we dan tot maar bedtijd bleven. Dat was dan weer minder afzien.