Een beetje afscheid...

De laatste avond in Arugam: het laatste biertje op het strand waar het gisteren heel gezellig was maar vandaag leken de obers stoned en ging één opscheppen tegoed Dagmar hoe goed hij kon surfen. Vanwege de laatste avond kozen de meiden een Israelisch eethuisje, want het stikt hier van de Israëli's die ook hier berucht zijn om hun asociale gedrag zoals elke golf pakken bij het surfen. De meiden wilden  een keer iets anders te eten dan curry en roti kottu. Morgen gaan we weer backpacken. Arugam bay bleek een leuke, rare plek: een beetje sri lanka gemixt met hippiedom, travellersgevoel en Spaanse kustaccenten. 

En dat op een plek in Sri Lanka die vooral 

moslem is. Vrouwen  zie je allen op straat als ze geheel in het zwart naar de moskee gaan die beter te horen is dan te zien. 

Allah akbar en langere gezangen op vrijdag. Samen met de plakkerige warmte en de palmbomen kwamen oude gevoelens terug van eerdere vakanties in Jemen en Maleisië. 

Alleen draag ik hier gewoon een korte broek en topje en dat is vrij decent vergeleken met anderen hier. Het moslimgeloof wordt hier niet door iedereen streng gevolg, want ondanks de vastenmaand ramadan stak de islamitische surfinstructeur een sigaret met als excuus dat werken en 

ramadan niet samen gaat en dat zijn famile wel kan klagen maar dat het geld in deze maanden verdiend moet worden en dat hij tijdens de drie maanden lange regentijd wel kan vasten omdat hij dan toch thuiszit. Zijn broertje kwam vanmorgen niet opdagen omdat hij een kater had. Klinkt niet echt IS streng, toch? In islamitische landen of provincies had ik vaker het idee dat ik afgezet werd of dat afspraken over betalingen gezeur werden. En ook hier gebeurt dat een beetje al komt het misschien ook omdat het toeristengebied is. 

Na afloop van het olifanten kijken, bleek de afgesproken prijs ineens toch maar voor éën tuktuk te zijn terwijl vanaf het begin over twee is gesproken. En daarna wordt geprobeerd je een schuldgevoel aan te praten. Ook lijken ze geen idee te hebben dat 40 euro ook voor ons gewoon geld is.  Iedereen probeert hier geld te verdienen aan toeristen met lege restaurants die soms bestaan uit twee stoelen en een tafel of uit een grote lege hal. Het sneugevoel draait dan op volle toeren. 

Maar toen Remko vanmiddag bij het afrekenen van het hotel na vele lofzangen op deze prettige plek melde dat de eigenaar nog wel even naar de wc-bril moest kijken omdat daar een scheur in zat, werd op ons schuldgevoel ingepraat dat wij die moesten betalen omdat hij nu minder had verdiend. Zo wil ik ook wel ondernemer zijn. Maar niet meer gezegd dat de trekker verroest uit elkaar viel en de sluiting van het raam eraf viel. En die man maar zeggen dat het hier hartstikke nieuw is. Net als Maleisië en Afrika: als het kapot kan, is het kapot of het gaat binnenkort kapot.