Na een warm nachtje met een decent selfie worden we na het ontbijt, een fotosessie en een afscheid met tranen van Anousa omdat ze nog nooit een familie als gasten hadden gehad en een aanmaning van de heer des huizes dat de meiden maar hard moeten studeren zodat ze goede banen krijgen en terug kunnen komen naar sri lanka werden we in de safaritruck met goed uitzicht naar Ampara gebracht.
Zo ver zo goed, maar Remko en ik hadden bedacht dat het tijd werd voor de bus. Dat de eerste bus vaak, zeg maar op elke hoek stopte, begrepen we nog net in de uithoek waar we zaten maar ook de expresbus stopte heel vaak: niet allen bij de bushaltes maar ook overal waar mensen hun hand omhoog steken. En dat is soms 50 meter van de bushalte. En er kunnen altijd meer mensen bij. Het woord express klopte net zo min als luxury en airconditioning. En de chauffeur zat ook nog eens te zeuren over onze bagage die in de weg stond met als gevolg dat ik een rugzak tussen mijn benen had met een tas daarboven op terwijl anderen over me heen hingen en ik met één hand probeerde te voorkomen dat Dagmar's hoofd tegen de stang of gemeen ijzeren raamsluiting aan kwam omdat die van de warmte steeds in slaap viel. Achterin de bus vaarden Remko en Hannah zonder drinkwater niet beter. Aangekomen in Baticalao vielen we ongeveer uit de bus. Na een verkwikkende cola (ik drink dat spul alleen in verre, warme landen) en een short eat, weer genoeg energie om een hotel te zoeken. Hotel Moon werd door Remko en Dagmar zeer negatief beoordeeld en eigenlijk vroegen we ons helemaal af wat we in Baticalao te zoeken hadden. Zo'n stad waar je niet wil blijven, die heb je elke reis weleens.
Toch maar weer in een bus gestapt, een gewone dit keer met veel vriendelijke behulpzame mensen en frisse lucht door de open ramen, op weg naar Pasakkuddah beach. Een plek die iemand op internet als het mooiste strand van sri lanka omschreef. Als je van een afgesloten resort houdt waar lokale mensen en sloebers in het guesthouse niet mogen komen, blijkbaar.
Een beetje restaurant konden we ook niet vinden dus hebben we bij een afhaalstandje met keuken van deels bordkarton hoppers met ei gehaald. Eerst leken we daar een beetje genegeerd te worden. Toen ik wist dat het sausje lunu miris heette, ontdooiden ze al. Deze egghoppers waren de lekkerste tot nu en de kok gaf direct zijn recept weg.
En het grapje van Remko dat ik nu een deur verder ook een hoppertent ging openen werd toen hij het eenmaal begreep met groot gelach ontvangen.
De dag van afzien werd afgesloten met een hele warme nacht (29 graden) en veel gezweet. Remko wil ook naar een resort. 
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.