Van een wandeling iets leuks maken

Over het spoor liepen we naar het station, gisteren was dat nog eng en gevaarlijk, vandaag lekker snel. Een mens went aan alles. In Baderawella probeerden we short eats als ontbijt, een soort hartige broodjes waarbij de soort kroket met ei en de herkenbare muffin favoriet was. Daarna op zoek naar woodlands, het centrum van pater Harry Haas omdat de reisgids ons een kookcursus en wandelroutes beloofde,. Een vriendelijke sri lankees vertelde ons dat het ter ziele was maar stuurde ons met tuktuk naar een tea estate, wat weer proppen werd met zijn 5-en en onhandig communiceren tussen een sri lankese tuktukbestuurder die geen Engels spreekt en Nederlanders die de naam van het estate maar niet kunnen onthouden. Was het nu Niyabedde, danabedde of Nayabade? 

Daar was een theefabriek en ook overal theestruiken.  We volgden bordjes naar 'Lipton's Seat'. Van Dagmar mochten we alleen over de stenen en niet op de grond lopen. Als je af was, moest je terug naar de laatste grote steen. Het hielp haar om het wandelen leuker te maken, maar Remko speelde vals en Harriët maakte veel strafpunten. 

Ondanks haar vrolijke humeur zat de niet eens zo verre top er niet in vandaag. Bodil deed als een ezel en Hannah had de eerste darmklachten.  En ik mopperde omdat deze toch heel sportieve pubers beginnen te emmeren als ze een paar meter moeten wandelen. Gelukkig gaf Buddha (hij is hier overal) me het antwoord: loslaten, altijd loslaten. 

Dus genoten we weer van kleine dorpjes waar we langsliepen, de bus versierd met bloemen en de drukke straten van het stadje. 

Waar veel schoolkinderen net uit waren. Meisjes in witte jurkjes met lange vlechten met zwarte strikken en de jongens zien er in hun witte pakken allemaal uit als cricketers. 

En in de winkel waar ik zaden van pepers en bijzondere pompoen kocht, werd ik geholpen door een sri lankese puber die het steeds weer uitproeste omdat ze waarschijnlijk niet vaak een westerling bedient. Zij lachte, ik lachte en de hele winkel lachte.

Terug naar Ella voor het eerst in de bus. Lekker fris met open ramen en heel veel schoolmeisjes die niet naast Remko durfden te zitten.

Daarna weer thuis bij Shiva,  de hindugod op de muur van ons hotel.