Voor ons geen rafters retreat ondanks de aanbevelingen van Bouwe-jan maar van 250 euro per nacht schrokken we toch terug hoe paradijselijk het ook mag zijn. Nu een hotel dat vroeger een plantagehuis midden in de theeplantages was. De meiden reageerden gisteren enthousiast over dit luxe hotel terwijl wij als volwassene vooral vergane glorie zien: de verschoten tafelkleden met plastic placemats, een trap met afgesleten rode, dat dan weer wel, vloerbedekking en die trap die kraakt bij elke stap, kastdeuren die niet dicht willen en een douchegordijn met het weer er in.
Wel mooie uitzichten, tropische geluiden geuren en tropische buien! Lekker verkoelend.
Voor het ontbijt was de keus tussen Engels ontbijt en sri lankees. De butler ging er strak vanuit dat ik srilankees ging ontbijten ondanks dat wij steeds de spullen verplaatsten en het hielp niet toen Remko en ik stoelen ruilden want toen ruilde hij het bord weer om. Beetje faulty towers situatie speciaal voor Remko. Dagmar dook met haar handen want dat hoort in de string hoppers, een soort noedels van rijstemeel met dal en kokoschutney en ook nog omelet met groene pepers. Warm eten als ontbijt daar kun je Hannah voor wakker maken al hielp het vooruitzicht van raften haar ook. Voor Hannah is raften iets om enthousiast naar uit te kijken maar boven de 40 denk ik ook aan de mogelijke gevaren. Ouder worden is angstiger worden, merk ik. Een beetje spannend! Laat die tuktuks maar komen dan kunnen we beginnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.