Lions rock

Met de Colombo express van 7:10 vertrokken we uit Trincomalee. 

Gelukkig wist de kaartjesverkoper het wisselgeld van zeg twee euro bij elkaar te schrapen. Betalen met een biljet van 2000 rupees (=13 EUR ) was onmogelijk. Voor toeristendingen zoals hotels en entrees wordt zonder blikken of blozen 4000 rupees per persoon gevraagd maar voor bus en trein  is wisselgeld van 350 rupees al heel lastig  dus het is zaak om veel kleine biljetten te verzamelen. 

De trein was zo oud dat we even twijfelden of we wel goed zaten. "Mama het is de verkeerde trein" kreeg ik te horen van Bodil terwijl ze tas op de rug naar de uitgang haastte met de oude angst dat de trein weg zou rijden. Ondertussen was mij bevestigd dat we goed zaten en op dezelfde vertrouwden we verder. 

Een verademing om met de trein te reizen in plaats van de bus: frisse lucht, grote open ramen en beenruimte. We zagen apen, pauwen en veel huisjes onderweg. Alleen hadden we gehoopt op verkopers van vadai als ontbijt, maar bananen en crackers vullen ook. De Colombo express bleek een onverwachte overstap te hebben maar dezelfde srilankees hielp ons uit de verkeerde trein. Iedereen riep weer iets anders. 

Het bleek een politie-officier te zijn die op zijn 55e bijna klaar was met zijn studie voor advocaat. De door zijn vrouw om 5 uur 's ochtends gemaakte lunch van een soort pannenkoekjes van rijstemeel en een ander graan met sambol, gaf hij weg aan ons en we praten over Sri Lanka en de verschillen met Nederland. Dat Nederland een rijk land was, bevestigde ik. Echter hij mag op zijn 55e al met pensioen met 85% van zijn salaris. Geldt natuurlijk voor overheidsbanen niet voor verkopers van koffie in de trein. Op zijn 60e moet  hij stoppen vandaar zijn tweede carrière als advocaat waarmee hij bij bedrijven wel langer mocht werken en meer verdienen. Dat we in Nederland tot 67 moeten werken, verbaasde hem zeer. "Dan ben je al heel oud?". 

Ik gaf aan dat ik me in Sri Lanka als toerist heel veilig voelde zeker als ik het vergelijk met de verhalen uit de krant over buurstaat India. (" in India ...." vergelijken met India mag ik van Remko en de meiden niet meer doen al vermoed ik dat ze toch wel blij met wat ik weet over eten en zo). In Sri Lanka bestond misdaad volgens hem wel maar niet zo erg omdat alle kinderen tot hun 15e naar school gaan en dus een opleiding krijgen. De overheid blijkt alles te betalen inclusief boeken en uniform. Dus eerder medelijden met de taxichauffeur was minder nodig. Ook was de politieman druk met het arrangeren van het huwelijk van zijn zoon. Het concept romantische liefde kende hij niet goed of leek hem geen goed idee maar de keus van de vrouw ging wel in overleg met zijn zoon. 

Op station Habarana dankte ik hem voor het gesprek: istoethie. Daar zag ik dit aanplakbiljet hangen om meisjes ook goed te behandelen. Blijkbaar nog nodig in dit land waar iedereen zegt als ze ons zien: "three girls, no boy?". 

Een andere waarschuwing wordt straal genegeerde door langsrazende bussen.

Opnieuw met safariwagen reden we in hoog tempo naar het luxe guesthouse met een bed voor allemaal, schone lakens, een eigen badkamer en een warme douche met meerdere straaltjes. Onderweg kochten we fruit tegelijk met een buslading chinezen die dit keer geen regenjas droegen. 

De hoeveelheid blanken en chinezen kondigde een toeristische attractie van Eiffeltorenachtige proporties aan. Die willen we ook zien maar vanaf een andere berg omdat we 130 euro om een berg, hoe heilig ook, te mogen beklimmen, teveel vinden. 

Eerst langs een liggende Boeddha met lange tenen net als Dagmar. 

Met onze grote schoenen was juist het laatste klimdeel het mooist met een prachtig uitzicht op dè berg.