Ella: The goldrush

 

Als je de westerns kent over kleine Amerikaanse dorpjes waar niks gebeurt tot er goud wordt gevonden en iedereen daar naar toe gaat om een graantje mee te pikken dan snap je wat er gebeurt in Ella. De westerlingen, die hier en masse naar toe gaan omdat het als het mooiste plaatsje in sri lanka wordt beschreven in de lonely planet, als het nieuwe goud. Op een site van drie jaar geleden beschreven als een slaperig dorpje met een paar winkels en café's waar je komt voor de natuur. Ik heb het nagevraagd en er is iets veranderd. 

Overal hoor je geklop van hamers, geboor en worden nieuwe guesthouses gebouwd. Veel cafe's die alle behoeftes van backpackers vervullen dus free wifi. En sinds vandaag ook 30 soorten koffie . De eigenaar is apetrots op zijn espressomachine. En hoewel de reisgids zegt dat je hier allen de traditionele rijst met curry kunt eten is er nu een breed aanbod van zowel westers eten als sri lankees en veel Chinees. Want chinezen zijn  hier ook al in grote getalen. Volgens de srilankees gids die ze rondreed waren ze nergens anders in geïnteresseerd dan met elkaar praten, eten en op hun telefoon. Hoe dan ook zijn er veel toeristen: gezinnen zoals wij, stelletjes en groepsreizen. Allemaal komen ze in Ella bij elkaar. Het is nog geen Blanes maar denk een Italiaans stadje als Sienna, nog altijd mooi maar iets teveel toeristenwinkels en slechte pizza's . En in plaats van Nederlandse nummerborden rugzakken. Wel is de bananenlassie heerlijk en zijn de mensen erg vriendelijk. 

De treinreis hier naar toe is beroemd en echt heel mooi al vonden dommige dat het iets korter dan vijf uur had gekund. 

Veel theevelden, bergen, watervalletjes, bananenbomen, huisjes met moestuinen en gele stationnetjes net als bij De Mol volgens Bodil die dat strak gevolgd heeft.